یادمه اون سالها که سریال خانه سبز رو نشون می داد ، خسرو شکیبایی یه جمله معروف داشت که یواش یواش تبدیل شد به شعار سریال . می گفت :" اگه قهری باش  ، ناراحتی باش ،ولی حق نداری حرف نزنی " .

بعد ما هممون می گفتیم به به چه فلسفی ، چقدر عجیب ، عجب نکته ای .

این روزها که اکثرا همه عضو فی.س بو.کیم و هر از چند گاهی این جمله رو شیر می کنیم و دوباره یاد قدیما می افتیم و کلی هم لایک می زنیم .

سال ها گذشت تا بفهمم  این جمله فقط تو حرف قشنگه آدم ها وقتی از هم ناراحتند بهتره که با هم اصلا حرف نزنند . وقتی خیلی خیلی از هم ناراحتند ممکنه تو ناراحتی یه چیزی بگن که  بعدا پشیمون بشن . آدمیزاده دیگه یهو یه چیزی می گه حرمت بین دو تا آدم شکسته میشه و دیگه هیچ وقت و هرگز قابل جبران نیست .

به نظر من بهتره این اداها رو بگذاریم کنار و قبول کنیم که آدمیم . که آدم ممکن الخطا ست . که ممکنه نتونه یه وقت جلو دهنشو بگیره . که این جمله مال آدم های خیلی فرهیخته است که سالها رو خودشون کار کردند و بلدند به موقع جلو زبونشون رو بگیرند .